Merhaba Dünya;
Beni tanımaya var mısın?… 9 Eylül doğum günüm.. Bu sene biraz kendimden bahsetmek istiyorum.. Hadi gel çocukluğuma inelim biraz..
Arkadaşlarım ve ailem Ayşe derler bana… Genelde kendimi anlatmayı pek sevmem.. Sır gibiyimdir, kimse benim anlattığım kadarı dışında
benim hakkımda hiçbir şey bilmez.. Ama bu sene bir tatlılık yapalım…
Hayatımdan, çocukluğumdan birkaç anektod beni sevenlere, beni merak edenlere gelsin…
Bende çocuktum…
Hayatım boyunca kendi kurallarım içinde yaşayan biriydim.. Her zaman bir asistanım vardı. İlkokulda çantamı komşularımızın çocukları taşırdı:)
Çanta taşımayı hiç sevmezdim. Çok ağır gelirdi, taşıyamazdım. Ablalar, abiler bana yardım ederdi. Hâlâ çanta (alışveriş torbaları vs.) taşımayı pek sevmem..
İlkokulu bitirdiğimde “Ben artık büyüdüm diyip” sokakta oyun oynamayı bıraktım. Arkadaşlarım dışarda oyun oynarken pencereden onları izliyordum.
Tabi ki daha küçük yaşlarda sokakta oyun oynamayı çok severdim. Ama hep biraz farklıydım sanki.. Kırmızı mini bir şortum vardı onu giyer sonra gizlice
annemin topuklu ayakkabılarını alır, sokakta kocaman ayakabılarla yürümeye çalışırdım. (Annem balkondan “çabuk eve” diyene kadar..)
Barbielerim, bebeklerim hep benimleydi. Hatta üniversitedeyken gece oyuncak tavşanımla uyurdum. Barbielerle oynaya oynaya sonunda bende Barbie oldum galiba 🙂 🐰👸🏼💖
Çok zayıf bir kız çocuğuydum ve annem kilo almam için beni doktora götürürdü. Belkide oyüzden doktora gitmeyi hiç sevmem. Çok mızmızdım çok yemek seçerdim.
Şuan daha iyiyim ama hâlâ sevmediğim birşeyi kimse asla yediremez bana. (Kereviz aslaaaaa)
3 yaşımda bir şeyler çizmeye başlamışım. İnsan figürleri çiziyormuşum. Hikayeler çizdiğimi hatırlıyorum. Sonra bu silüetlere ve onlara giydirdiğim kıyafetlere dönüştü.
Yurtdışından gelen moda dergilerine bakar onlar gibi çizmeye çalışırdım. Evdeki kumaşlardan bebeklerime elbise dikerdim. Tasarım dünyam böyle başladı diyebilirim.
Eğitim hayatım boyunca çok inektim. 🤓 Derslerim konusunda hep çalışkandım. Hayatım; her okuduğum okulda; orta, lise, üniversite arkadaşlarıma kopya vermekle, ödevlerini yapmakla geçti. Ama ben bilgi paylaşmayı hep seviyorum. Onlarda bence, benden kopya çekerken bir şekilde öğreniyorlardı herhalde. Üniversitede de ödevlerine yardım ettiğim birçok arkadaşıma faydam olduğunu düşünüyorum. Okulu bitirip meslek sahibi oldular. Umarım onlara yaptığım iyilikleri unutmazlar…
Matematiğim hep kötüydü sevemedim. Ortaokulda matematik öğretmenim bayan Topesto vardı gerçek adını hatırlamıyorum. Bütün öğretmenlerimin karikatürünü çizer onlara lakap takardım 🙂 Beni tahtaya kaldırmasın diye dua ederdim bütün derslerde, stresten bayılacak gibi olurdum.
Buna rağmen eğitim hayatım ödüllerle geçti. Tasarım yarışmaları ödülleri, mezuniyet ödülleri, çizim ve resim yeteneğim ve tabiki yaratıcılığım ( kendimi öveyim biraz 🙂 katıldığım yarışmalarda bana ödüller kazandırdı. Bunlar beni hiçbir zaman şımartmadı.
Bugüne kadar hem yeteneğimle, başarılarımla hemde bir kadın olarak herzaman harika iltifatlar, övgüler, jestler aldım ve sadece beni gülümsettiği için kendi içimde mutlu oldum ne bunlarla övündüm ne de şımardım. Birgün şımartılmak istiyorum nasıl bir duygu acaba?.. 🤔
Beni ben yapan yapan şeylerden biri de bu sanırım sahip olduklarımla övünmemek, mütevazi olmak! İşte bu benim… Sanırım bununla gurur duyabilirim..
Neden AD ?…
Newyorklu bir arkadaşım bana her e-mailinde “Hi, AD” yazıyordu. ( E-mail atıyordu evet niye mesaj atmıyordu onu bilmiyorum) bende kendi markamı yaratırken bunu kullanmaya karar verdim..
İŞTE AD;
Sarışın,
Sade,
Kendi kurallarımda,
Bazen cool,
Kimine ulaşılmaz, tavizsiz,
Sevdiğime çooook ❤,
Sevmediğime Buuuuz,
Masumların iyilik meleği,
Yardımsever, dürüst, sadık
Beni sevene MELEK
Beni üzene CADI
YALANdan Nefret Ederim!
Hayatıma girmek ZOR
AZ İNSAN ÇOK MUTLULUK…
DAHASI MI?… Sadece hayatıma aldıklarım bilebilir beni, bilmesini istediğim kadar, böylesi daha güzel..
Ey hayat;
Benim yılmayan gücüme
Bence sende hayransın..
Artık mutlu olmamın zamanı geldi..
Yeni yaşım hoşgeldin…💖👑
Sağlık, aşk, mutluluk, bol kazanç, bereket, şans getir.. 🙏🏼
Beni çok sev…
Çünkü ben buna değerim…
Ayşenur Demirkan